يكي از اساسي ترين توهّمات آدمي،
    اين است كه گمان مي كند عشق رو مي شناسد؛

    به همين دليل از تجربه ي عشق عاجزاست
    هر كسي مي پندارد كه مي داند عشق چيست؛

    بنابراين، نيازي به تجربه ي آن احساس نمي كند.
    به همين دليل عشق در دنياي ما نامفهوم است.

    ما با عاشقاني روبروييم كه از عشق تهي اند.
    والدين تظاهر مي كنند كه

    فرزندانشان را دوست دارند،
    شوهران تظاهر مي كنند،
    همسران تظاهر مي كنند ـ
    تظاهر و تظاهر....

    البته هيچ كس به عمد اين كار را نمي كند.

    بسياري از آنها نمي دانند كه چنين مي كنند.
    اي كاش از همان ابتدا آدم ها مي آموختند كه
    عشق برترين هنر زندگي ست،
    به جادو مي ماند و معجزه مي كند!

    اي كاش مي آموختند كه عشق را بايد كشف كرد،
    بايد براي كشف آن زحمت كشيد،
    بايد به ژرفاي آن رفت و شيوه هاي آن را آموخت!
    عشق، هنر است.

    عشق ورزيدن، مهارت نيست،
    بلكه امكاني بالقوه در همگان است؛

    به همين سبب اميد آن هست كه
    روزي همگان به بلنداي بلندي عشق صعود كنند.
    در واقع تنها در چنان روزي ست كه
    انسانيت حقيقي زاده مي شود.

    ما هنوز پيش از آن واقعه ي عظيم زندگي مي كنيم.
    آن واقعه ي بزرگ و باشكوه هنوز روي نداده است

    و آن شناخت عشق است .