وقتی آستین بالا بزنی و یک بار، یک سنگینی رو از رو دوش خسته یک مهربون برداری، تشکر ساده و بی ریاش، می ارزه به همه دنیا.

وقتی که دور و بریات رو با چشمهای پر از اشک که از حرفهای خنده دار تو ریسه رفته اند میبینی، تازه میفهمی که قیافه آدما وقتی که میخندن خیلی قشنگه.

وقتی که دستات تو دست گرم یک دوست، حلاوت و شیرینی با هم بودن رو تجربه میکنه، دیگه تنهایی واست بدترین رنجه.

وقتی که تنها معتمد واسه دلت، مهربونی یک آشناست، احساساتت رو بهترین مشاور دنیا میدونی.

وقتی که قراره راز دوست داشتن رو بنویسی، بهترین کلمات دنیا رو کمترین معنا میبینی واسه توصیف محبت و دوست داشتن.